Battle for the Light

A unexpected request

De reizigers keerden terug en zagen Thurr in de tempel toen ze wilden rusten. Thurr werd vergezeld door een mysterieuze tiefling en ze waren schijnbaar diezelfde dag aangekomen. Thurr vroeg de groep reizigers of ze deze Tiefling wellicht konden helpen in zijn zoektocht naar Lady Saharel, waarop de avonturiers even met hem gingen praten.

Ze kwamen erachter dat deze tiefling Morthos heette en leerden hem wat beter kennen. Ze gaven hem ook te kennen dat Lady Saharel in de nabije toekomst waarschijnlijk niet meer zou opdagen, wegens het feit dat ze heel erg uitgeput was door het beantwoorden van hun vragen. Dit ontmoedigde hem enigszins, maar ze bleven nog even praten.

Uiteindelijk kwamen twee personen op hun af die de avonturiers vaag herkenden. Nadat ze wat dichterbij waren gekomen, herkenden de avonturiers (afgezien van Morthos) hen als Palagro en Tevinwerd, de twee tovenaars die ze hadden gevochten in de Scepter Tower of Spellgard.

Deze twee tovenaars gaven aan in dienst te zijn geweest van de burgemeester van Spellgard, Alexander. Ze waren toen actief als spion bij Morris, omdat ze ongerust waren dat hij pure slechtheid van plan was. Helaas waren ze weinig te weten gekomen, Morris was namelijk een zeer wantrouwend man. Hij kreeg wel regelmatig poststukken en verzond ze ook regelmatig, maar deze waren altijd versleuteld en ontcijferen was lastig en was tot op heden niet gelukt. Daarom wisten ze niet goed wat er gaande was en ze wilden niet overhaast handelen.

Desondanks waren de daden van de avonturiers niet onopgemerkt geweest bij Alexander en hij wilde hen graag spreken, Morthos mocht ook mee.

Eenmaal aangekomen dankte Alexander hen voor hun heldenmoed bij dit probleem en dankte hen voor het bevrijden van Lady Saharel. Hij vroeg hen of de avonturiers deze moed nogmaals wilde tonen in een ander probleem dat Spellgard de laatste tijd teisterde. De handelsroute tussen Spellgard en Fallcrest was namelijk verstoord en dit heeft de stad een flinke klap toegebracht, omdat dit de enigste route is die de stad voorziet van handelswaar. Voedselvoorraden konden nog wel een tijd mee, maar er moest in de nabije toekomst wel wat aan gedaan worden.

De avonturiers, samen met Morthos, gingen akkoord met dit plan en besloten het hard aan te pakken. Ze werden geadviseerd met Thurr te praten, aangezien hij regelmatig reist over dezelfde route.

Thurr kon hun vertellen dat hij de laatste tijd inderdaad veel werd aangevallen door Goblins en dat hij dit enkele malen maar net heeft overleeft. Hij werd bedroefd en vertelde hun hoe erg hij vreesde dat hij een der dagen zou overlijden aan de handen van die vreselijke wezens.

Gewapend met deze kennis en emotie voor de arme reizigers en handelaars van deze route die zijn gestorven of belaagd waren, besloten ze de Goblins de volgende dag aan te vallen en met Thurr mee te reizen om de Goblins te lokken, denkende dat het een handelkaravaan was. Caelis besloot vervolgens om alleen verder te reizen. Het antwoord van Lady Saharel woog zwaar op zijn hart en hij wilde graag antwoorden op de vragen die dit antwoord bij hem opgewekt waren.

Zo gezegd, zo gedaan. Ze hadden een dag (veilig) gereisd, en toen de nacht aanbrak, sloegen ze een tent op. Enige tijd later, sloegen de Goblins genadeloos toe. De avonturiers waren hierop voorbereid en hadden ze in de gaten. Na een flinke strijd, waarbij Thurr bijna om het leven kwam, hadden ze hen verslagen. Ze hadden hierna wat informatie uit een van de Goblins weten te pulken over de locatie van hun kamp en de huidige strijd tussen de Goblins en de Elven die zich tegen hen verzetten, ter bescherming van de handelaars.

De avonturiers besloten de volgende dag, na even meegereisd te hebben met Thurr naar Fallcrest, om door te gaan naar het Elvenkamp. Hier kwamen ze in contact met de oudste en wijste elf van het dorp, die hen representeert. Zijn naam was Cymbiir. Bij hem waren ze te weten dat de zoon van de oudste elf, Akkar, vermist was geraakt, nadat zijn groep in contact kwam met Goblins. Hij zou het ernstig op prijs stellen als ze hem konden vertellen over zijn lot en hem eventueel konden redden. Na wat overleg besloot de groep om bij de elven te overnachten en midden op de dag aan te vallen, als het in het kamp zelf rustig zou zijn.

De volgende dag gingen ze vol moed op pad, en zochten naar het kamp. Na een flinke speurtocht kwamen ze hierop aan. Het was een simpele grot die leidde tot de diepte. Het was afgesloten met een simpele houten deur met aan weerszijden schedels van verschillende origines (van beschaafde oorsprong) op staken. Met een sprankeltje angst, die snel weer was gedoofd, gingen de avonturiers hier naar binnen…

Comments

lost_shinigami

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.