Battle for the Light

Morris and the Dragon

Dus, het was een mooie dag, zonnetje scheen en ik had net een pak speelkaarten gekocht, omdat het reizen soms best wel saai kon zijn. We waren in Fallcrest en gingen langs bij onze vriend de burgemeester en vroeg of er nog problemen waren in de stad. Inderdaad, er waren problemen. Deze keer waren er kobolden die allemaal handelsroutes overvielen en met de buit ervandoor gingen. Over het algemeen zijn kobolden wel makkelijk een koppie kleiner te maken, dus gingen we dat ook doen.

We gingen naar het bos waar het allemaal gebeurde toen we overvallen werden door kobolden. Ze wisten niet wat ze meemaakten, want tegen de tijd dat ze kans hadden om te reageren waren ze al dood. Ik weet niet meer of we er 1 hadden laten ontsnappen om hem vervolgens te volgen of dat we iemand hadden “ondervraagt” of dat we gewoon een beetje gingen rondlopen in de omgeving, maar uiteindelijk vonden we de grot waar de kobolden zich schuilhielden.

Na alle kobolden af te hebben geslacht kwamen we in een grotere grot waar we stemmen hoorden. 1 heel ruige diepe stem en 1 mensachtige stem. Morthos ging op onderzoek uit maar hoorde niet meer dan wat gepraat over kinderliedjes en dergelijke. De man met de zware stem werd ook behoorlijk onder de duim gehouden door de mens door doodsbedreigingen. De mens ging weg en we glipten naar binnen. In de grot zat een draak, een ijsdraak. Hij zag ons en begon ons aan te vallen. Wij verdedigden onszelf en vielen de draak aan. Toen de draak al behoorlijk uitgeput was van het gevecht dook ik onder de draak en stak mijn zwaard in zijn onderbuik. Hij viel buiten westen op mij neer, waarna we ons best moesten doen om mij er onderuit te krijgen.

Toen de draak weer bij bewustzijn was stelden we hem een paar vragen. Wie was die man en wat kwam hij doen. De draak vertelde dat hij gevaarlijk was en hij niet met hem wilde spotten omdat hij anders dood vlees zou worden. Wij beloofden hem dat we hem zouden stoppen omdat dit sowieso ons doel was. Hij gaf ons wat van zijn coole schatten en we gingen weer naar huis.

Zo eindigde het koboldenprobleem en hadden we een draak als vriend.

- Shedinn

View
Eladrins Mom
The throwing axe of JUSTICE

WEGENS AL DIE VERSLAGEN ALLES PER ONGELUK IN HET ENGELS GETYPT!!

ZAL IK EEN GOOGLE TRANSLATE VERSIE VAN T NEDERLANDS ERBIJ KOPIËREN?! :P

In Fallcrest we came across someone one of us knew. Well, the one who knew him was gone at the time, but that doesn’t matter. It was Caelis’ teacher and master in the arts of magic. He told gave us some inside knowledge of our quest. We were apparently heroes who should save the world. Child’s play, I’d say. A few people apparently hid some ancient powers so that people would not be able to find them, since when someone gathered all the powers… well, he’d probably be unstoppable.
This was not the only information we got; Eladrin also got some info that would be of use. The symbol on an amulet he found when his parents were abducted by evildoers led to a sect in Hammerfast.

So, of course we went to Hammerfast, like anyone would do to avenge his parents, anyone meaning mostly ME. We were in Hammerfast and decided to ask around if weird shit had been happening. Stuff was stolen from the market by weird people in cloaks wearing the same amulets. Coincidence?! I THINK NOT (as was proven later). We waited on the market and found such a weird cloaked person. He obviously stole something and tried to get away. No surprise that we ran after him, however, he got away and fled out of the city. After following his tracks for a long time we lost him.
We also heard something about people missing and that having something to do with those weird, cloaked, wizard guys.

We went to search for a black market and surprisingly found one easily. A few people were gathered there. 1 of which was a weird cloaked person (a mage). We made a talk and after some amazing bluff techniques by Eladrin he agreed to take Eladrin on one of his trips to sell of his stolen junk.

The next day Eladrin met up with cloaky and went to a deal, saw how it worked and told them he wanted to meet up next time to buy some of their stuff, since he did not have any money at the time. Again, he surprisingly agreed on it.

A few days later he made a trip, however, this time we were following Eladrin and Cloaky to make sure nothing happened. They talked a bit and sold some stuff, however, since in the end it was an ambush by us, we wanted to end the idle talk.
(Not only that, Eladrin was getting bored too.)
Eladrin threw a throwing axe RIGHT IN THE FACE OF THE SALESMAN!! CRITICAL!! He almost died there on the spot. At that moment we dove into the fight and helped him. The fight was ended with ease after the mage salesman was killed in just 1 hit and an axe to the face. We asked where their hideout was and asked if there was an easy way in. There were mines and 1 tunnel had access to their basement.

So what happened after that? We went home and asked the mayor to help with this wizard sect. Of course they agreed since it were their people who were getting abducted. The next morning an army of 100 people was prepared for us to kill off the wizards. We made plans of attack next to the hill of their hideout and decided that the best course of action was a diversion.
A part of the soldiers went for a frontal attack and a few others (and a few of us) decided to take the route via the mine and attack them from within. We went into the mine into their basement and at that moment the frontal attack began. In the basement all the abducted people were grouped together with 1 guard on lookout. We killed him in an instant and decided to get the abducted people to flee via the mine. The mine, however, was dangerous and thus me (Shedinn) and Aelar went with them. We found sleeping bugbears and tried to kill them all in 1 go. This didnt go well so we fought and killed a few. A few of the people we tried to save died too unfortunately, but war is costly. In the end we fled and saved 23 of 30 people. Morthos was ruled out from killing the leader of the group by some mysterious force when he went upstairs into the hideout together with Eladrin and Lia. They started a fight with the leader, however he was pretty damn strong and almost killed them. Eladrin and Lia both were lying half-dead on the ground. At that moment Morthos remembered the object we got from the elves we met. Teleport people in close proximity to any place you can think of and that is exactly what he did. Eladrin and Lia were teleported to the entrance of the cave together with himself where we came running out of the tunnel. I healed Lia, who in turn healed Eladrin. After the people were brought to safety we went for the kill on the leader of the sect. We killed him. And to our surprise, who was there? Eladrins mother. She was saved, the sect was killed off and the battle was one.

We came, we saw, we killed em all.

Shedinn

View
Edward Scissorbone
The tales of a weird snakelike bone-man

In the city of Fallcrest, there was a problem. Weird sounds were heard from an island in the middle of the river. On that island was a fort which has been abandoned for a very long time. The mayor of Fallcrest sent the heroes towards the island and asked them to clear the city of scary sounds and scared citizens. They did as was asked and took a boat towards the island in the middle of the night. They found a dungeon with 3 hallways, left, right and straight ahead.

After clearing the 2 sidepaths of zombies and skeletons, they went ahead to the last tunnel. A weird creature was standing there called Edward (denk ik). He told them he was locked up there since when the fort was still in use and had the urge to make weird sounds at night as some kind of form of ultimate revenge… However, he was defeated like a tiny worm and the town and mayor were happy.

HOWEVER!! a few days later they came across a woman who searched for help to find her missing daughter. They went looking for her and found her in a crypt in the city park…
Who was standing there? It was Edward! He wanted to take revenge for defeating him in the fort and thus tried to get our lovely heroes alone in a crypt with him to slaughter them all.
He was transformed in some weird zombie like creature spitting acid and vomiting all the time. It smelled horrible and Shedinn had to throw some endurance checks to keep his lunch in his belly. However, once a loser, always a loser, so Edward was defeated yet again. The daughter was saved and everybody was happy. The mother gave us a reward, however, Lia decided to give her something in return since they were pretty poor.

EDWARD IS DEAD! ALL HAIL THE MIGHTY HEROES!

View
The Goblin Horde

Nadat de avonturiers de grot waren binnengetreden zagen ze een kamertje met een touwbrug, die er vreemd genoeg glad uitzag, samen met enkele Bugbears Ze gingen de strijd aan en het werd al snel bloederig. Achter het muurtje aan de overkant verscheen opeens een Bugbear, die daar blijkbaar de hele tijd was verborgen. Hij bracht harde klappen aan, maar hij werd snel omsingeld en hij werd degene die de zware klappen op zich kreeg. Na enige tijd hadden ze alle Bugbears gedood en gingen ze de kamer bestuderen. Het bleek dat de brug geolied was, wellicht om indringers snel tegen te houden door de touwbrug in brand te steken. Gelukkig was dit niet gebeurd!

Nadat ze enkele minuten door de gang hadden gezworven kwamen ze op een splitsing. Een deel van het pad liep rechtdoor en een ander deel boog naar links. Van het linker pad hoorden ze ook geluiden komen. De avonturiers besloten om het linker pad in te gaan en te kijken wat de bron was van deze geluiden…

Ze kwamen aan op een kamertje en hierin zagen ze enkele tafeltjes en kadavers van beesten. Het zag eruit als een eetzaal en er waren al enige Goblins (+/- 10-15) aan het smullen. Toen ze opgemerkt werden brak de hel uit! De Goblins die aan het eten waren begonnen de avonturiers te omsingelen en hun openingen door te geven aan de andere, sterkere Goblins. De Goblins die de kadavers aan het bereiden waren, namen hun vuile messen en sloegen ook toe. Na behoorlijk wat gestoken te hebben met hun walgelijke messen, waren ze uiteindelijk allen dood, maar met een prijs… Eladrin had een wrede ziekte opgelopen door de messen van de Goblins en het ging niet zo goed meer met hem. Hun moed had hen wel enkele mooie schatten opgeleverd! Desondanks moesten ze verder gaan om de arme reizigers veilig te kunnen stellen en wellicht de nobele elf te redden.

Ze gingen weer terug de gang in en gingen ditmaal rechtdoor. Ze kwamen weer op een splitsing uit: een pad rechtdoor en een pad naar rechts. Dit keer konden er geen geluiden worden gehoord. Ze besloten om rechtdoor te gaan en kwamen in een grote zaal met een Hobgoblin die op een luxe stoel zat. Deze Hobgoblin gaf hen de mogelijkheid aan de avonturiers om zichzelf over te geven en te vertrekken, als ze tenminste wat compensatie geven voor zijn dienaren die ze hadden gedood. Ze weigerden dit, wetende dat hun veiligheid vele anderen in gevaar zou brengen. Ze begonnen daarom weer een strijd, die er slecht begon uit te zien voor hen.

Op een balkonnetje aan de linkerkant van de kamer verschenen twee boogschutters die met plezier schoten op de hulpeloze avonturiers, terwijl om de avonturiers 2 Hobgoblins en 2 Bugbears verschenen die op hen in begonnen te slaan. Nadat enkele Goblins er slecht aan toe waren, begon de grote baas zich er ook mee te bemoeien. Nadat de avonturiers flinke wonden hadden opgelopen en een val af hadden laten gaan, was het gevecht voorbij. De leider was gevangen, maar waar was de elf?

Nadat Shedinn de gevangene flink had bedreigt brak hij toch en gaf hij aan waar de elf was: in de gevangenis, links bij de volgende splitsing. Daarna stierf hij toch een brute dood. De avonturiers bestudeerde de kamer en kwamen weer wat mooie schatten tegen. Ze namen deze mee, nog onwetend dat ze goed van pas zouden komen in het volgende gevecht…

Toen ze de kerker binnenkwamen zagen ze een Goblin in een stoeltje zitten tegenover de kamer en ze zagen de elf in een cel aan de rechterkant. De avonturiers vielen snel aan en hadden de Goblin al wat klappen gegeven, maar opeens werd het duister om hen heen. Was dit magie of begonnen ze gek te worden… Het was zwarter dan de nacht. Opeens hoorden ze gefladder en verschenen vleermuizen uit de lucht om hen aan te vallen. Sommige vleermuizen waren zelfs bekleed met vuur en gaf hen wat zicht in het duister.

Dit gevecht ging zo verder, maar de avonturiers leden nog onder hun vorige opgelopen wonden. Ze hadden geen tijd genomen om uitbundig te rusten, uit angst dat andere Goblins zouden terugkeren of dat de gevangene elf gedood zou worden als ze wisten wat er was gebeurd. Enige tijd later gaf Eladrin het loodje, hij was gestorven… De moraal van de andere helden werd haast gebroken, maar ze gingen verder. Ze hadden de elf geholpen om uit te breken, en hij hielp hen met strijden. De elf stond ook op het punt om te sterven, maar ze riepen hem en hij trok zich veilig terug achter hun linies. Nadat ook Shedinn aan het sterven was, hadden ze toch gewonnen. Shedinn werd snel gestabiliseerd en Morthos, Lia, Aelar en de elf sleepten de gewonden mee naar buiten. Ze durfden hun wonden in de grot niet te behandelen. Toen ze op veilige afstand waren gingen ze rusten en werd Shedinn weer genezen. Ze besloten terug te reizen naar Fallcrest om Eladrin op te laten wekken, het was namelijk nog niet te laat en zijn lichaam was nog vers.

Ze kwamen in Fallcrest en vroegen welke tempel rituelen kon doen die de doden weer opwekten en ze werden doorverwezen naar The House of The Sun. Hier kwamen ze een aardige dwerg tegen, Grundelmar, die hun graag hielp met hun problemen. Hij wekte Eladrin tot leven onder voorwaarde dat ze even hielpen in de tempel. Ze mochten ook de nacht verblijven. Lia leerde hier ook enkele rituelen en genas Eladrin ook van zijn ziekte.

De volgende dag waren ze weer allen beter en na hun schatten verkocht te hebben gingen ze terug naar het elven dorp en brachten rapport uit, samen met de elf. Ze kregen eeuwige dank en mochten kiezen uit twee schatkisten, een grote en een kleine. De nederige avonturiers kozen de kleine kist en kregen een klein flesje. De elf vertelde hen dat dit een oude schat is, die de elfen vroeger vaak gebruikten, in tijden van oorlog. Het middel in het flesje is in staat om degenen wiens naam je noemt te teleporteren naar een plek naar keuze, die je een keer hebt gezien (in het echt of in plaatjes). Degenen die je noemt moeten in de buurt staan en het flesje moet op de grond worden geworpen en breken. Het kan dus maar een keer worden gebruikt, dus doe dit verstandig!

De avonturiers verbleven hier de nacht en reisden de volgende dag, vol goede moed, terug naar Fallcrest. Hier gingen ze naar de burgemeester, meneer Markelhay.

View
A unexpected request

De reizigers keerden terug en zagen Thurr in de tempel toen ze wilden rusten. Thurr werd vergezeld door een mysterieuze tiefling en ze waren schijnbaar diezelfde dag aangekomen. Thurr vroeg de groep reizigers of ze deze Tiefling wellicht konden helpen in zijn zoektocht naar Lady Saharel, waarop de avonturiers even met hem gingen praten.

Ze kwamen erachter dat deze tiefling Morthos heette en leerden hem wat beter kennen. Ze gaven hem ook te kennen dat Lady Saharel in de nabije toekomst waarschijnlijk niet meer zou opdagen, wegens het feit dat ze heel erg uitgeput was door het beantwoorden van hun vragen. Dit ontmoedigde hem enigszins, maar ze bleven nog even praten.

Uiteindelijk kwamen twee personen op hun af die de avonturiers vaag herkenden. Nadat ze wat dichterbij waren gekomen, herkenden de avonturiers (afgezien van Morthos) hen als Palagro en Tevinwerd, de twee tovenaars die ze hadden gevochten in de Scepter Tower of Spellgard.

Deze twee tovenaars gaven aan in dienst te zijn geweest van de burgemeester van Spellgard, Alexander. Ze waren toen actief als spion bij Morris, omdat ze ongerust waren dat hij pure slechtheid van plan was. Helaas waren ze weinig te weten gekomen, Morris was namelijk een zeer wantrouwend man. Hij kreeg wel regelmatig poststukken en verzond ze ook regelmatig, maar deze waren altijd versleuteld en ontcijferen was lastig en was tot op heden niet gelukt. Daarom wisten ze niet goed wat er gaande was en ze wilden niet overhaast handelen.

Desondanks waren de daden van de avonturiers niet onopgemerkt geweest bij Alexander en hij wilde hen graag spreken, Morthos mocht ook mee.

Eenmaal aangekomen dankte Alexander hen voor hun heldenmoed bij dit probleem en dankte hen voor het bevrijden van Lady Saharel. Hij vroeg hen of de avonturiers deze moed nogmaals wilde tonen in een ander probleem dat Spellgard de laatste tijd teisterde. De handelsroute tussen Spellgard en Fallcrest was namelijk verstoord en dit heeft de stad een flinke klap toegebracht, omdat dit de enigste route is die de stad voorziet van handelswaar. Voedselvoorraden konden nog wel een tijd mee, maar er moest in de nabije toekomst wel wat aan gedaan worden.

De avonturiers, samen met Morthos, gingen akkoord met dit plan en besloten het hard aan te pakken. Ze werden geadviseerd met Thurr te praten, aangezien hij regelmatig reist over dezelfde route.

Thurr kon hun vertellen dat hij de laatste tijd inderdaad veel werd aangevallen door Goblins en dat hij dit enkele malen maar net heeft overleeft. Hij werd bedroefd en vertelde hun hoe erg hij vreesde dat hij een der dagen zou overlijden aan de handen van die vreselijke wezens.

Gewapend met deze kennis en emotie voor de arme reizigers en handelaars van deze route die zijn gestorven of belaagd waren, besloten ze de Goblins de volgende dag aan te vallen en met Thurr mee te reizen om de Goblins te lokken, denkende dat het een handelkaravaan was. Caelis besloot vervolgens om alleen verder te reizen. Het antwoord van Lady Saharel woog zwaar op zijn hart en hij wilde graag antwoorden op de vragen die dit antwoord bij hem opgewekt waren.

Zo gezegd, zo gedaan. Ze hadden een dag (veilig) gereisd, en toen de nacht aanbrak, sloegen ze een tent op. Enige tijd later, sloegen de Goblins genadeloos toe. De avonturiers waren hierop voorbereid en hadden ze in de gaten. Na een flinke strijd, waarbij Thurr bijna om het leven kwam, hadden ze hen verslagen. Ze hadden hierna wat informatie uit een van de Goblins weten te pulken over de locatie van hun kamp en de huidige strijd tussen de Goblins en de Elven die zich tegen hen verzetten, ter bescherming van de handelaars.

De avonturiers besloten de volgende dag, na even meegereisd te hebben met Thurr naar Fallcrest, om door te gaan naar het Elvenkamp. Hier kwamen ze in contact met de oudste en wijste elf van het dorp, die hen representeert. Zijn naam was Cymbiir. Bij hem waren ze te weten dat de zoon van de oudste elf, Akkar, vermist was geraakt, nadat zijn groep in contact kwam met Goblins. Hij zou het ernstig op prijs stellen als ze hem konden vertellen over zijn lot en hem eventueel konden redden. Na wat overleg besloot de groep om bij de elven te overnachten en midden op de dag aan te vallen, als het in het kamp zelf rustig zou zijn.

De volgende dag gingen ze vol moed op pad, en zochten naar het kamp. Na een flinke speurtocht kwamen ze hierop aan. Het was een simpele grot die leidde tot de diepte. Het was afgesloten met een simpele houten deur met aan weerszijden schedels van verschillende origines (van beschaafde oorsprong) op staken. Met een sprankeltje angst, die snel weer was gedoofd, gingen de avonturiers hier naar binnen…

View
Seeking the whereabouts of Lady Saharel

Met het nieuwste lid van de groep besloten ze verder te zoeken naar een manier om Lady Saharel te vinden. Er werd gesproken dat ze wellicht in de Scepter tower van Spellgard tevoorschijn zou komen, dus daar gingen de avonturiers een kijkje nemen.

Toen ze daar aankwamen zagen ze een hoge majestueuze toren, maar de opening zat potdicht. Er was rondom de toren geen andere ingang dus besloten ze verder te zoeken naar sporen van Lady Saharel of andere manieren om in de toren te komen. In de ruïne van een andere toren kwamen ze een paar lijken tegen. Hier waren ze erg door geschrokken en ze kwamen ook meteen wererats tegen. Na een felle strijd namen de avonturiers er een gevangen voor informatie. Hij was hier niet erg meegaand in dus besloten ze een deal te sluiten. 100 gold en vrijlating voor informatie die ons in de toren of bij Lady Saharel kon krijgen. Hier ging de rat mee akkoord en ze vernamen dat er veel ondergrondse paden waren die de verschillende torens met elkaar verbinden, dus waarschijnlijk ook de Scepter Tower. Daarnaast waren de wererats ook in strijd met Kobolden die de tunnels lieten instorten, terwijl de wererats ze juist opbouwden!

Ze lieten de wererat vervolgens vrij, maar hadden in het geheim besloten dat zo’n vuil wezen er niet met ons geld vandoor mocht gaan. Ze gingen zijn spoor toen volgen om hem te doden en hun geld terug te nemen. Het spoor van de rat leidde tot een muur waarvan een gedeelte was ingestort en een gedeelte was gerenoveerd. Dit behoorde tot het oude fort van Spellgard.

Toen de avonturiers hier binnentraden bleek dat ze in het hol van de wererats waren! Strijd na strijd werd gevoerd om de vuile rat te vinden en uiteindelijk hadden ze hem. De zwakkeling lag verstopt onder een bed en ze trokken hem eruit, doodde hem en namen hun geld terug. Vervolgens gingen ze zoeken naar een doorgang in het fort met de tunnels, die ze na enkele gevechten gevonden hadden.

Deze tunnels bleken te leiden tot catacomben onder Spellgard. Hier kwamen ze menig undead tegen die we weer ten gronde richtten! In een kamer zagen ze ook voeten steken uit een graf. Ze vermoedden dat het een undead was en naderden dit wezen om hem te doden zonder dat hij hen in de gaten had. Toen de avonturiers naderden bleek dat het wezen in kwestie een mens was! Nadat we hem bevrijd hadden uit zijn gevangenschap in de kist vertelde deze half-elf dat hij Aelar heette en hier was om schatten te verzamelen. De groep avonturiers waarschuwde Aelar van de gevaren van deze catacombes en dat de dood op elke hoek loerde. Ze vertelden hem over Lady Saharel en over de vraag die ze kan beantwoorden als je haar vind. Hij was hierdoor geïntegreerd en toen Caelis vroeg of hij mee wilde reizen ging hij akkoord. Zo geschiedde het dat de groep weer een man sterker was!

De avonturiers reisden en vochtte verder door de catacomben en kwamen uiteindelijk terecht bij een persoon op een stoel. Een stoel gevestigd op doodskisten. Hij stelde zich voor als Barthus en hij vertelde dat hij een vampier was. Hij vertelde dat de groep alleen mocht vertrekken als ze een van hen overgaven als offer aan hem, of ze zouden allen sterven. Nadat de groep onderling had overlegd besloten ze Eladrin aan hem te offeren, met als sluw plan om Eladrin te laten aanvallen als hij dichtbij genoeg was. Hij zou dan back-up krijgen van de rest.

Dit was een list die Barthus niet zag aankomen en het was redelijk effectief. De groep werd door dit gevecht geforceerd om alles uit de kast te trekken en het zag er even naar uit dat de dood loerde, maar ze waren uiteindelijk de overwinnaar. Ze hadden Barthus vastgebonden om hem later te ondervragen nadat ze de kamer hadden onderzocht. In de kamer kwamen ze mooie (Magic) items tegen die ze in beslag namen, maar toen ze zich weer op Barthus wenden, was hij verdwenen als rook voor de zon…

De avonturiers reisden verder en kwamen uiteindelijk uit in de Scepter Tower. Hier werden ze verwelkomd door een magisch gordijn. Ze kwamen er door inspectie achter dat dit gordijn illusies kon opwekken. Na overleg werd besloten dat Shedinn degene zou zijn die als proefkonijn zou fungeren en door het gordijn moest lopen. Na enkele stappen door het gordijn te hebben genomen, kwam Shedinn erachter dat hij spiernaakt was en dat zijn wapens waren verdwenen! Caelis ging meteen overuren draaien om deze magie ongedaan te krijgen, hetgeen hem lukte. Shedinn had klaarblijkelijk zijn wapenrusting nog aan, maar zijn wapen lag op de grond. Het was gelukkig maar een ilussie…

Nadat Shedinn dit gordijn had geactiveerd, kwamen twee tovenaars uit de kamers. Dit waren Palagro en Tevinwerd. Ze waren blij om iets te doen te hebben en vielen de avonturiers aan. Ze vielen als tegenstanders wel mee en ze hadden hen relatief snel uitgeschakeld. Na een discussie over hun leider Morris wilde Caelis deze arme mensen vrijlaten, het waren tenslotte alleen huurlingen. Dit wilden ze echter alleen doen met een betaling en nadat de avonturiers diep in hun buidel hadden getast, gingen de huurlingen ervandoor.

Na flink wat gevechten en het zien van deuren die gesloten waren met een vreemd slot, kwamen ze bij twee vijanden. Dit bleken Morris en een conjuration van Morris via grote pillaren in een cirkel geformeerd aan de zijkant van de kamer. De conjuration wilde Morris blijkbaar uit de weg ruimen en was blijkbaar doorgedraaid. Na dit gesprek even hebben te overhoord, besloten de avonturiers in te grijpen. Morris ging namelijk vechten met zijn conjuration en de groep wilde hier misbruik van te maken door hun te verassen terwijl ze zo druk met elkaar bezig waren.

De conjuration bleek er flink en gevaarlijk uit te zien, maar de avonturiers hadden snel in de gaten dat het vernietigen van de pillaren zou leiden tot het verdwijnen van de conjuration. De groep deelde zich in twee teams. Eentje zou zich richten op het bezighouden van de conjuration, die Morris inmiddels al uit de weg had geruimd. Team twee zou zich richten op het vernietigen van de pilaren.

Na wat rake klappen die team een had opgelopen, waren de pilaren vernietigd en verdween de conjuration. Morris werd toen vastgebonden en klaargemaakt voor ondervraging. Helaas kreeg de groep avonturiers weinig informatie uit hem, voordat hij zichzelf los had gekregen en op de vlucht sloeg. Voordat dit gebeurde hadden ze de kamer al onderzocht en zagen ze een bord met allerlei aantekeningen over indringers; pilaren; de huurlingen; de kleuren van het zand (een lied; 8 coupletten) en het opjagen en vangen van Lady Saharel. Lady Saharel verscheen toen de pilaren waren verwoest en vertelde dat ze van iedereen een vraag zou beantwoorden als beloning, ze moesten wel eerst de toren legen van de indringers.

De avonturiers gingen achter Morris aan, maar hij ontkwam nadat de groep werd tegengehouden door andere vijanden. Uiteindelijk hoorden ze gebulder en een explosie en toen ze op de bovenste verdieping kwamen zagen ze waardoor dit kwam. Het plafond was opgebroken door een (vermoedelijk groot) wezen. Ze reisden toen terug naar de verdieping met Lady Saharel en iedereen kreeg zijn vraag (doch redelijk cryptisch) beantwoord. Vervolgens verdween Lady Saharel. Ze moest een lange tijd rusten na het beantwoorden van de vele vragen en zal waarschijnlijk niet snel retourneren.

De avonturiers besloten toen de deuren met de rare sloten te openen met stukjes metaal die ze hier en daar in de toren hadden gevonden. Hier kwamen ze mooie schatten maar ook gevaarlijke vallen tegen.

De avonturiers reisden terug naar Spellgard en gingen lekker uitrusten van hun zware strijden en hun heldhaftige redding van Lady Saharel.

View
The Beginning of a New Story

Het was een warme zomerdag, toen drie avonturiers toevalligerwijs allemaal een doel voor ogen hadden: Meer kennis over hun lot…

Deze drie avonturiers wilden dit volbrengen door te reizen naar Spellgard samen met Thurr, de karavaanleider. In Spellgard was er namelijk een legende over Lady Saharel. Ze zou één vraag beantwoorden als je haar tegen zou komen, wat maar weinig mensen overkomt. Desondanks wilden ze een poging wagen, ze hadden namelijk allemaal een brandende vraag. Zolang ze hier geen antwoord op hadden, zou hun leven leeg voelen, doelloos. Zonder antwoord zouden ze hun leven niet tot een gelukkig einde kunnen brengen maar zou hun alleen verdriet en leegte opwachten.

Deze drie reizigers waren Caelis, Shedinn en Eladrin. Ze zagen elkaar als weinig anders dan mede-zoekers naar Saharel, maar daar kwam snel verandering in. De karavaan werd menig keer aangevallen door wrede wolven en ander ongedierte. Het was zwaar voor de reizigers maar samen met Thurr wisten ze de karavaan en de andere reizigers te beschermen voor het onheil.

Door deze zware gevechten hebben deze reizigers geleerd elkaar te vertrouwen en hebben ze in stilte besloten om maar met elkaar verder te zoeken. De wereld met zijn wildernis is tenslotte een gevaarlijke plek, en samen hebben ze veel meer kans op slagen.

Toen de groep in Spellgard aankwam, gingen ze direct rusten van de turbulente reis, in een tempel in Spellgard. Dit was niet zo prijzig en Thurr nam hier ook zijn welverdiende rust, voordat hij op terugreis ging naar Fallcrest. Na deze rust gingen de avonturiers op verkenning van de omgeving en op zoek naar meer informatie. Wat wisten de mensen uit de omgeving van Lady Saharel? Waar is de Scepter Tower of Spellgard van de legende? Hoe kunnen we Lady Saharel het beste ‘uitlokken’? Allemaal vragen die in ons leefden, maar antwoorden waren moeilijk te krijgen. Uiteindelijk moest het gros zelf geprobeerd worden…

Toen de avonturiers rond gingen vragen naar manieren om in contact te komen met Lady Saharel, kwamen ze in contact met een mede-zoeker; Jannik. Hij raadde hun aan om een poort op te bouwen, iets buiten de stad van Spellgard. Deze poort was al ruime tijd in verval en opbouw zou Lady Saharel, die sterk verbonden is met Spellgard, misschien aanzetten om te verschijnen. De avonturiers besloten de poort van Spellgard toen op te bouwen, maar ze werden aangevallen door Goblins!

De avonturiers hadden deze Goblins snel verslagen en kwamen erachter dat zijn baas hier in de buurt was. Ze konden het natuurlijk niet op hun hart te krijgen om deze wrede wezens te laten leven en andere zoekers aan te laten vallen, dus ze gingen op de aanval.

Nadat ze het gros van de Goblins in hun grot hadden afgeslacht, kwamen ze bij een trap die naar beneden leidde. De avonturiers vroegen zich af wat we zouden doen en na flink wat gepeins kwamen ze tot het besluit om de Goblins te onthoofden en hun hoofden van de trap af te gooien. Ze hoopten dat dit de resterende Goblins in shock zou brengen, wat hen de overhand in de strijd zou geven. Gelukkig was de kamer aan de onderkant van de trap leeg en konden de avonturiers zonder al te veel problemen vorderen. Hier ging Shedinn ook wat vingers verzamelen voor zijn collectie.

Er was een deur in deze kamer en dit was de deur waar het walgelijke wezen achter schuilde. Het wezen dat achter de aanvallen zat en vernietigd moest worden! Ze stormden naar binnen en vielen hem aan maar ze werden al snel tot een stilstand gebracht door zijn handlangers die ons omsingelden. Nadat ze deze hadden opgeruimd, was hun focus op de baas gericht. Hij zag er groot en vies uit, maar we hadden hem al snel onder de duim. Zonder zijn handlangers stelde hij weinig voor…

Toen de avonturiers overwonnen, zochten ze de gehele ruimte af naar schatten die deze wrede wezens van andere reizigers hadden afgenomen. Reizigers die waarschijnlijk hun einde hadden ontmoet… Uiteindelijk hadden ze mooie schatten gevonden en hadden ze die meegenomen.

Toen ze terug waren gekeerd, gingen ze de poort verder afbouwen en werden ze weer gestoord door wrede Stirges. Deze Stirges betekenden bijna hun einde! Na een zware strijd viel Eladrin op de grond en bloedde bijna dood. Uiteindelijk konden de stirges worden gedood dankzij de heldenmoed die Shedinn en Caelis vertoonden en konden ze Eladrin weer stabiliseren.

Na deze zware gevechten gingen de avonturiers weer even rusten. Thurr was inmiddels weer terug van een karavaanreis en had een dame meegenomen die ook op zoek was naar Lady Saharel. Nadat Thurr haar had voorgesteld en wat geklets kwamen we erachter dat deze dame Lia heette en een elf was. Caelis vroeg direct en spontaan of ze wellicht met hen wilde reizen, samen konden ze tenslotte sterker staan dan alleen. Ze ging hiermee akkoord en de groep avonturiers werd hiermee versterkt.

View

I'm sorry, but we no longer support this web browser. Please upgrade your browser or install Chrome or Firefox to enjoy the full functionality of this site.